Soleiðis fer tíðin við øllum. Tað sum einaferð var nýtt, sterkt og lívsneyðugt, verður við árunum slitið av brimi, arbeiði og tíðargongd. Ella sagt við øðrum orðum: ein er tíðin at byggja upp – og ein er tíðin at leggja niður. Trolarin “Suðringur”, sum varð bygdur á skipasmiðjuni á Skála í 1977, hevur í mong ár verið ein týðandi partur av føroyska fiskivinnulívinum. Hann hevur tænt bæði suðringum og Føroyum væl og hevur ført ótaldar veiður til lands – ein vitnisburður um arbe

Um Hvítusunnuna hevði ein serligur íslendskur bólkur vitjan í Føroyum, har ein ferðaleiðari var við teimum á ferðini kring landið. Talan var um 35 sjómenn úr Akureyri, sum allir hava siglt við kendu Stellubátunum úr Klaksvík, ið vórðu seldir úr Føroyum til Íslands í 1974. Ferðin gjørdist tískil meira enn ein vanlig vitjan – hon var ein hugnalig og nostalgisk afturvendan til eina felags sjóvinnusøgu millum Føroyar og Ísland. Á skránni vóru fleiri vitjanir kring landið, har ser

2. februar 1602, sigst hólmurin losna úr landi Sagt verður, at írski sjófarin Sankta Brandan er fyrsti navnnevndi maður, sum setti fótin á land í Føroyum. Hetta skuldi vera í 6. øld, tá ið hann leitaði eftir fyrijáttaða landinum. Húðarbátin evnaði hann til í Írlandi saman við monnum sínum. Teir klæddu eitt rimaverk av seigum pílagreinum við neytahúðum. Í Brandansvík í Kirkjubø skuldi Brandan so leggja at. Við Kirkjubøhólmi landføstum hevur víkin helst verið góð skipahavn. Sum

Áhugin fyri verkætlanini er ovur stórur. Um áleið tríggjar vikur verður gamli Nónhamar ætlandi søktur á Borðoyarvík. Skipið verður tá,...